RSS  

ببین باز از تو تا من / از تو و بی تو /

چگونه از خودم بی خبر می کنی مرا؟

خانه ، خيابان و چند کوچه و پله مانده است تا برسي؟

و نوشتنِ از تو

قطره قطره می چکم و

در هزارتوی تَرک های بی رحم زمين گم می شوم/

گم می شوم در همان خیابان همیشگی مان/

 از صبح زود تا آخر شب 

تا خودَت را به آغوشِ من بريزي

 رد پايت نرسيده به پيچ کوچه محو می شود.

دست دراز می کنم
فاصله اما  زیاد است
از دستانم سرُ می خورد

در خلوت خصوصی خيابان‌ها

دوباره برایت خواهم سرود ،

                                           دوباره..

باز خالی می مانم و تو /
تنها نگاهم می کنی.
مي‌خواهم دور شدنم را پس بگيرم از اين جاده‌ها
خاطرات‌اَم به راه مي‌افتد

 دریغ!

حتی اگر تو  کنارم نباشی

معشوقه هایی دارم

که تو آنها را نمی شناسی

تو خورشيدي و مي‌روي

و من...

از رويِ ديوارها محو مي‌شوم

دلم برای تو تنگ است

پرم از يادَت،

                 مرا هم ببر/

به هزاران عزیزم گفتنی

 که حلقه های چشمانم را پررنگ تر میکند/

تو همچون انتظاری برای من،

نمی دانم کدام جای خالی را منتظرنشسته ایی

تا من پرش کنم؟!

شب  از امتداد من می گذرد

 تو دیگر مرا نمی شناسی.

 و من همچنان چشم  بر راهی دوخته ام که تو در همین نزدیکی ها از آن می رسی / 

                                    در امتداد خیابان همیشگی مان...

               ... در تو در توی هفت آسمانم پنهان گم کردمت 

               که  مبادا

               حال سر از خواب کدام خاطره بر می داری

                            که سیاه

                                          سپید

                                                           نگاه تازه می کنی در من

               بیهوده می کاوی!

              چه فرقی می کند کسی بیاید یا نیاد ؟؟

                           دریا                                       

                                                      شمال تا جنوب فاصله دارد ............

کسی در همین نزدیکی ها هر شب برای مردنم شمع روشن می کند

دخیل می بندد            

                     اشک می ریزد

و به اصراری دهلیز خموش را به انتظاری بی وقفه فرو می برد

سراب سیاهپوشان تابوت بر دوش  را در ذهن خسته کوچه تکرار می کند

موریانه ها را هر شب با لالایی بند بند وجود من بی دقدقه زمستان به خوابی آرام فرو می برد

دستان سرد خاک مرا پیوسته به آغوشی ابدی می خواند

کرم کوچکی هر شب با شوق اینکه در گودی چشمانم خانه کند

پلک بر هم می نهد

کسی هر شب برای مردنم شمع روشن می کند

هر بار چهار سوی گور را اندازه  می گیرد

و با ابعاد من قیاس می کند

و از این برابری آسودگی چون خنکای نسیمی خیالش  را می پراکند

کسی در همین نزدیکی ها...

امروز دیوانه شده ام / کاش یکی پیدا شود تا مغزم را پیدا کند /

نمی دانم در تو در توی کدام شهر، کدام کوچه گم اش کرده ام . تازه گی تا کسی  چیزی می گفت که با افکارم سازگاری نداشت مغزم را پرت می کردم توی دیوار تا همچون دیوانه ها هر چه  اراجیف  به خوردم  دهند که مبادا چیزی بگویم و کسی از گفته هام برنجد /که مبادا کسی از من ناراحت شود / که مبادا گفته  هایم  .......... در کش مکش همین مبادا بودم که سرم به سنگ خورد صدا در دهلیز خالی پیچید /خالی   که دیدمش ،دلم برای خودم تنگ شد..........

 همت نداشته ام را جمع کردم چون جوینده یابنده بود /

 می شود کمی بیشتر حرف بزنید ......شما مرا یاد خودم می اندازید .. . ببخشید شما افکارتان مال خودتان است؟؟

کاش  یکی  پیدا می شد تا کمکم می کرد /

الو 109 ؟؟ آقا مغز من را دزدیده اند ،فکر می کنم دزد ش را پیدا کردم ، حر ف هایش تمام مال من است .

- آدرس کجاست ؟؟

 ته همین کوچه بن بست/

- صدا می خندد /

 اشتباه گرفتم ؟؟؟؟

- چون شما ئی نه!

 مگه من کی هستم؟ شما من رو می شناسید؟؟

-نگفتی چه ساعتی بیایم ؟؟

.

.

.

.

  .......  باد می آید که در چشمانت موج می خورد دریا

   لایه به لایه  بر ماسه بادی ها تکرار می شود

                                                                    زمین زیر پایم کم می اورد

                                                                                                  که می افتم در تو

 این دریا چه ره به اقیا نوس نخواهد برد، می دانم!

 درکوچه باد می آید، این ابتدای ویرانی است.

 من در میان این همه ایستاده ام در باد

                                             تا رهایی فرصتی نمانده است

 این خط به آخر می رسد

 آنوقت آسوده خیال که دیگر هیچ داستانی نیمه تمام  نمانده است به سادگی همان کلاغ پیر که سقف واگن متروک را ترک می کند

                                                              به همان سادگی دل دیگر در جای خودش نیست/

می نویسم در یک شب بارانی /می نویسم شاید تمام سیاهی های من در زیر این باران پاک شود/خدا به من می خندد / من به بوذنم/به نفس کشیدنم/می دانم ابله تر از آن هستم که بتوانم باور کنم جهان آن چیزی است که تو می بینی/آن چیزی است که ایشان می بینند / و اما آنقدر ها هم نیستم که یقین داشته باشم که بدانم جهان همین چیزی است که من گمان می برم.

تنها می دانم که زنده گی بازی بی شرمانه احمقانه ایی است.سراسر فریب است و دیگر هیچ/ هیچ/ شاید تداعی آن که می گوید: که را وانکه به سودای چه می جویی؟ همان هیچ است و دیگر هیچ! وگر جز هیچ باشد...؟ پوچ! وبیهوده است از زندان به زندان کوچ! و همین مرا از درون تهی می کند.سال از پشت سال می آید/ من پیر و فرتوت می شوم/ و شاید آنوقت که دیگر پایی برای حرکت نداشته باشم تازه بفهمم که تمام عمر در مسیری اشتباه دویده ام .

شاید تمام عمر را به همین راحتی از دست می دهم .شاید ...کسی چه می داند.

بی آنکه  چیزی بگویی

تمام حرفهایت را میشنوم ................